Prośba

Naucz nas także palce zwijać

i drzwi podpierać z tamtej strony

pokojów próżnej już miłości



niech kiedy trzeba będzie pięścią

to co marzyło tak o szczęściu

i osłaniało chudy płomyk



a potem po skończonej walce

pozwól nam rozprostować palce

choćby już była tylko pustka



gdy w dłoń otwartą przyjmiesz klęskę

gdy czaszkę w czułe palce weźmiesz

zacznie się wtedy jeszcze raz



otwartych dłoni wielka sprawa

po strunach podroż po zabawach

ostatnie ziarno ocalenia